Νίκος Παππάς ή Κακούργος

Νίκος ο "Κακούργος"

Ρεμπέτης, ιδιαίτερος μπουζουξής και τραγουδιστής με ατίθασο χαρακτήρα και αγαθή ψυχή.. Αγαπημένος μουσικός και άνθρωπος!...

"Πάμε απόψε για σεργιάνι, για ξεφάντωμα τρελό!!.."
Ο Νικόλας στο πάλκο με τον Θύμιο Στουραΐτη! (δεκ.:'80)

- Ο Νίκος ο Κακούργος, έχει σημαντική συμβολή στο ρεμπέτικο και παλιό λαϊκό τραγούδι . Πιστός υπηρέτης του με πολλές συνεργασίες και δισκογραφική εμπειρία.
- Αυτοδίδακτος λαϊκός οργανοπαίχτης, με απίθανο μουσικό ένστικτο!. Πρόλαβε εν ζωή πολλούς καλλιτέχνες του ρεμπέτικου!..
- Στην δισκογραφία πρωτοεμφανίστηκε το 1978 σε μια παραγωγή του Διονύση Σαββόπουλου (Εταιρεία Lyra), στο LP ''Η εκδίκηση της γυφτιάς'' (κυκλοφόρησε το '78) όπου παίζει μπουζούκι και μπαγλαμά.
- Ο ατίθασος χαρακτήρας του όμως και η άρνηση του για να συνεχίσει την δισκογραφία, τον έκαναν να λέιψει απ' το προσκήνιο και να συνεχίσει την καριέρα του, καθώς και να διαδώσει την φήμη του, στο μαγαζί του στο Δίστομο, την περιβόητη ''Καστανιά''. Εκεί διέδωσε και διέσωσε την φήμη του αρχικά στην περιοχή και στην συνέχεια στο Πανελλήνιο..
- Η φωνή του βραχνή και μάγκικη με αρμονία και στιβαρότητα, και τεχνική μεγάλη στις δεύτερες φωνές (Σεγόντα)..
- Δίδαξε πολλά σπάνια τραγούδια σε νεώτερους γνωστούς μουσικούς πριν ακόμη κυκλοφορήσουν σε μετεγγραφές απ' τους συλλέκτες των δίσκων 78 στροφών και γίνουν γνωστά...
- H ζωή του είναι ταραγμένη και αληθινά ρεμπέτικη..

Ο Κακούργος από την Δαύλεια, γεννήθηκε το 1945 στο Δίστομο Βοιωτίας. Ο πατέρας του ήταν ταβερνιάρης, μουσικός (έπαιζε κιθάρα) και τραγουδιστής, με κυρίως δημοτικό ρεπερτόριο. Στην περίφημη ταβέρνα του, "Η Καστανιά", φιλοξένησε κατά καιρούς τον Μάρκο Βαμβακάρη, την Ρόζα Εσκενάζη και πολλούς άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού!.- Το παρατσούκλι "Κακούργος" ο Νίκος το «κληρονόμησε» από προπάππου του!.

Ο Νίκος κληρονόμησε από τον πατέρα του την ταβέρνα, αλλά και το ταλέντο του - σε πολλαπλάσιο μέγεθος- στη μουσική!. Δημιούργησε ένα πολύ σπουδαίο στέκι, στο οποίο πρωταγωνιστής ήταν ο ίδιος, παίζοντας και τραγουδώντας, από την αρχή της δεκαετίας του 1970 πολλά άγνωστα ρεμπέτικα. Κάποια απ' αυτά τα είχε διδαχθεί από τον θείο του, τον "Βράχο" που είχε το περίφημο ουζερί στην πλατεία του Διστόμου.
Ο Κακούργος με την ευαισθησία του, τον μοναδικό του τρόπο και το τεράστιό του ρεπερτόριο, ανέδειξε και έκανε γνωστά πολλά υπέροχα τραγούδια, όπως το: "Πρωτοβρόχι" του Στρατου Καμενιδη, σε στίχους του Χ. Βασιλειαδης "Τσάντας", το "Ξεφάντωμα" του Τσιτσάνη, "Έκαψα την καλύβα μου" του Μπάμπη Μπακάλη, "Ψαράς θα γίνω στη στεριά" του Καλδάρα, το "Όταν θα λάβεις αυτό το γράμμα" του Γιώργου Μητσάκη και πάρα πολλά άλλα σπάνια, ξεχασμένα, ανέκδοτα τραγούδια, μέχρι και Κωνσταντινοπολίτικης προέλευσης.

Στο μαγαζί του, μαζί του εμφανίστηκαν κατά καιρούς πολλοί σημαντικοί καλλιτέχνες - φίλοι του, όπως ο Θύμιος Στουραΐτης, ο Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Μπάμπης Γκολές, Λέλα Παπαδοπούλου, ο Άλκης Μαύρος, ο Γρηγόρης Βασίλας, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, ο Δημήτρης Λίβανος, ο Γιώργος Τζώρτζης, ο Νικος Σαράντης "Αρμάνης", η Φωτουλα, η Λίλυ Ριτσώνη, η Ράνια Γκικοπούλου, το συγκρότημα μπουζουκιών "Δρόμος"  κ.α. Τραγουδιστές και μουσικοί της λαϊκής και δημοτικής μουσικής!. Το μαγαζί αυτό συνέβαλε σημαντικά στην δημιουργία ρεμπέτικης μουσικής παράδοσης στο νομό Βοιωτίας και γενικότερα. Το Δίστομο στο Ρεμπέτικο τραγούδι έχει μεγάλη παράδοση, κι αυτό λόγω του Νίκου του Παππά (Κακούργου)

Στο στέκι του "Κακούργου".. ώρα για μάθημα λαϊκής μουσικής!

Ο Κακούργος έπαιξε μπουζούκι σε τρία τραγούδια του κομβικού δίσκου "Η Εκδίκηση της Γυφτιάς" (1978) των Ξυδάκη-Ρασούλη, μεταξύ των οποίων στο "Τρελλή κι Αδέσποτη", παίζει μπουζούκι ο Κακούργος! (σε ποια άλλα όμως;). Στη συνέχεια, βέβαια, δεν του πολυάρεσε το κλίμα και φεύγει!!.. Στα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου (έτσι για την ιστορία) έπαιξε ένας από τους καλύτερους δεξιοτέχνες του μπουζουκίού που έχει βγάλει η Θεσσαλονίκη, ο Δημήτρης Γεωργοπουλος ή "Δημητράκης" (1951-2010). Να πούμε ότι αυτός ο δίσκος είναι κλασσικός και μας έχει χαρίσει διαχρονικά τραγούδια όπως π.χ το ''Μπαγλαμαδάκι'' (Ραγίζει απόψε η καρδιά). Οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη και η μουσική του Νίκου Ξυδάκη. Τραγουδούν, ο πρωτοεμφανιζόμενος τότε Νίκος Παπάζογλου, ο συμπατριώτης μας απ' την Δαύλεια με σπουδαία καριέρα, Δημήτρης Κοντογιάννης και η Σοφία Διαμαντή.

Ακόμα έπαιξε και τραγούδησε στον τέταρτο δίσκο της Ρεμπέτικης Κομπανίας, "Συγγενείς και Φίλοι", (κυκλοφόρησε το 2001) στον οποίο συμμετείχαν και η Δόμνα Σαμίου, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Δημήτρης Λίβανος.. και περιλάμβανε 20 τραγούδια.

Εμφανίστηκε σε κάποια Αθηναϊκά μαγαζιά, όπως το ''Χάος'' στου Μακρυγιάννη, όπου συνεργάστηκε τότε το 1993 με την Ελένη Βιτάλη, την Μελίνα Κανά, τον Γιάννη Καραλή πάλι συντοπίτη μας απ' το Κυριάκι, κι αυτός με σπουδαία καριέρα και προσωπικό cd, και μπουζούκι τον Δημήτρη τον Λίβανο (όπου κι αυτός μένει στην Παραλία Διστόμου λόγω του Γάμου του με Διστομίτισσα). Ο Κακούργος εκείνη την περίοδο εμφανίστηκε και στο Δεύτερο πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας μαζί με τον Δημήτρη Κοντογιανη. Η συνέντευξή του διασώζεται. 
*Άκουσε εδώ ένα μέρος της..

H ζωή του ταραγμένη και αληθινά Ρεμπέτικη (πολλές ιστορίες!). Έχει ταξιδέψει και πολύ λόγω του ότι κάποτε υπήρξε και ναυτικός. Τον τελευταίο καιρό βρισκόταν στον Καναδά, όπου και μένει μόνιμα ο γιος του Λουκάς, και έπαιξε και εκεί. Έχει δύο παιδιά απ' τον γάμο του με την Πελοποννήσια γυναίκα του. Δυστυχώς λόγω των χρόνων που έχουν περάσει και μιας περιπέτειας με την υγεία του, δεν παίζει πια, παρά μόνο λίγο και σε έκτακτες περιπτώσεις. 
Μέρος αφιερώματος από: distomo.blog ΠΗΓΗ & viotikoskosmos ΠΗΓΗ.

Οι ρεμπέτες, Νίκος "Κακούργος" και Μπάμπης Γκολές!

Σε μια συνέντευξή στην "Ελευθεροτυπία" το 2011, ο Νίκος Ξυδάκης «θυμάται» 34 χρόνια φιλίας με τον Μανώλη Ρασούλη... και για το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη το '77 προς ανεύρεσιν Παπάζογλου και μουσικών για να φτιαχτεί η «εκδίκηση της γυφτιάς». Σε ένα σημείο λέει:

ΤΑ «ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΚΑ». «Αυτά τα τραγούδια πέρασαν μεγάλη περιπέτεια. Περιπλανήθηκαν στη CBS, στον Μίνωα Μάτσα... Ολοι μας τα απέρριπταν ως "κουλτουριάρικα", θεωρώντας ότι είχαν κάτι ερμαφρόδιτο κι όχι καθαρόαιμα λαϊκό. Τελικά ο Μανώλης τα πήγε στον Σαββόπουλο κι εκείνος μας σύστησε στον Αλέκο Πατσιφά, έχοντας πριν πλέξει μια μυθολογία γύρω απ' ό,τι είχαμε φτιάξει. Ο Πατσιφάς συμφώνησε να τα βγάλει κι ο Σαββόπουλος πρότεινε να τα πει ο Νίκος Παπάζογλου. Κι έτσι ξαφνικά βρεθήκαμε ο Μανώλης, εγώ κι ο Σαββόπουλος να ταξιδεύουμε βράδυ προς Θεσσαλονίκη με το τρένο...».

ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. «Πρώτο μου ταξίδι στη Θεσσαλονίκη. Μαζί μας στην παρέα κι ο Δημήτρης Κοντογιάννης. Αρχίσαμε να μαζεύουμε λαϊκούς μουσικούς από μαγαζιά, να παίρνουμε πληροφορίες ποιος θα μπορούσε να παίξει τέτοια πράγματα που είχαν μια μουσική αντισυμβατικότητα: παρότι είχαν τα εξωτερικά γνωρίσματα των λαϊκών, είχαν και εσωτερικές ανατροπές, πολυρρυθμίες και ξαφνικές αλλαγές στους "δρόμους". Κι αυτά δυσκόλευαν τους λαϊκούς μουσικούς».

ΠΡΩΤΟΣ Ο «ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ». «Ο πρώτος μπουζουξής που έπαιξε ήταν ο "Κακούργος" από τη Λιβαδειά. Επαιζε ένα παλιό, πολύ εκφραστικό, τρίχορδο μπουζούκι. Ηρθε στη Θεσσαλονίκη, έπαιξε πολύ ωραία την "Τρελή κι αδέσποτη", αλλά μετά δεν άντεξε και μας παράτησε. Κι άλλοι δεν άντεξαν...». 
ΠΗΓΗ

Ο Κακούργος ρίχνει τις βόλτες του! -χορεύει ζεϊμπέκικο- υπό τους ήχους του αγαπημένου του Γιάννη Παπαβασιλείου "Βλάχος"!!.

Σε μια ποιητική συλλογή του Γιώργου Χ. Θεοχάρη (Γ.Θεοχάρης γεννήθηκε στη Δεσφίνα της Φωκίδας το 1951) με τίτλο «Ενθύμιον» (εκδ. Καστανιώτη, 2004). Αλλα και στο "ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΘΝΗΤΟΤΗΤΑΣ / ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1970-2010", στα Περιεχόμενα, Β. ΜΝΗΜΗΝ ΑΟΙΔΕ - «Συναξάρι Νικολάου Κακούργου του εκ Διστόμου»:

«Στην άκρη του μαρτυρικού Διστόμου, πλάι στο κοιμητήριο ζει ο Ρεμπέτης Νικόλαος Παππάς, ο επονομαζόμενος Κακούργος. Η επωνυμία αυτή συνίσταται στο τρομερόν της όψεώς του, η οποία φέρνει το μελανόμορφο χρωματισμό του παρακείμενου όρους Ξεροβούνα – εις το οποίον έδρασε ο λήσταρχος Νταβέλης – προδίδοντας την αγαθή ψυχή του, τόσο έντονα, ώστε να έρχεται στον νου μου εκείνο που έλεγε ο παππούλης μου: μην τη ζητάς την εμορφιά μόνο σ’ αυτό που βλέπεις, να τη γυρεύεις πιο βαθιά, σ’ εκείνο που δεν βλέπεις.
Η ύπαρξη του εν λόγω Νίκου οφείλεται στο ότι η μητέρα του διέλαθε της κτηνωδίας των Γερμανών κατά τη φοβερήν ημέρα της σφαγής στις 10 Ιουνίου 1944, ή, κατά μία εκδοχή, επειδή η νύχτα πρόφτασε τους φονιάδες πριν μακελέψουν τη δυτική πλευρά του χωριού, όπου και το πατρικό του – τώρα ταβέρνα.
Κάποιο απόγευμα Μαΐου, όταν ο καρδιολόγος τον καθησύχασε πως η καρδιά του είναι μια χαρά και πως αδίκως ανησύχησε, ο Νίκος είπε: «εντάξει, γιατρέ μου – επιστρέφω λοιπόν στην εντατική του ούζου», και γύρισε στο Δίστομο μετρώντας καραφάκια. Το βράδυ άναψε τη φωτιά στην ψησταριά, ετοίμασε τις χωριάτικες σαλάτες, έριξε στη μεγάλη σχάρα τις μπριζόλες και τα παϊδάκια και αφού διεκπεραίωσε το σερβίρισμα, ανέβηκε στο πάλκο μετατρέποντας το μαγαζί σε κήπο. Τραγούδησε ένα δυο αρχοντορεμπέτικα, έτσι για την εισαγωγή, κι αμέσως γνωστοποίησε πως: «από δω και πέρα δεν έχει απόπλου, είναι κλεισμένες πλέον οι αποβάθρες», πιάνοντας το μπουζούκι όπως γυναίκα που ποθείς και σέβεσαι. Η καύτρα του τσιγάρου λαμπύρισε ανάμεσα στον μέσο και τον παράμεσο του δεξιού χεριού, διαγράφοντας τη ρυθμική τροχιά του τραγουδιού
Μάζεψε συ τα γιασεμιά, Γιωργίτσα μου,
Κι εγώ τα βελονιάζω…
Εικονοποιώντας την εσωτερική του φλόγα – κι όταν επάνω στα ταξίμια οι χορδές δεν άντεξαν, γύρισε τη φωνή του σε άκρο μπάσο και ιερουργώντας εκελάηδησε
Πίνω και μεθώ, οχ! Αμάν / Μέρα νύχτα τραγουδώ
Και το ντέρτι μου, οχ! Αμάν / Στο μπουζούκι μου ξεχνώ..
Κι ήταν σαν να σιχτίριζε όλους εμάς που τον ακούγαμε ή και σαν να μας έλεγε: «γλεντάτε που να πάρει ο διάολος- έτσι κι αλλιώς δεν σταματάει μέσα μας ν’ ανοίγει τα λαγούμια του ο καρκίνος».
ΠΗΓΗ

Στο παλιό ουζερί, του φίλου του - μπουζουξή Θύμιου Μπάλιου, στην Άμφισσα. Παρέα με τον Νίκο Παππά - Κακούργο. (2011)

+ Εδω μια Σελιδα στο facebook αφιερωμένη στον "Κακουργο".

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ +..

Δεκ.: '90, ο Κακούργος καθιστός, χαμηλά στο πάλκο από το μαγαζί του, κι απάνω, δεξιά η μεγάλη κυρία του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού, "η ρεμπέτισσα με το αρκοντεόν" Λέλα Παπαδοπούλου!, ο δεξιοτέχνης του τρίχορδου μπουζουκιού Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Βασίλης Γιαννίσης με το βιολί του και ο Δημητρης Κουκουλιτακης κιθάρα.

Ιούλιος του 2004. Στο πάλκο ο Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Άλκης Μαύρος, ο Θύμιος Στουραΐτης, η Λίλυ Ριτσώνη κι ο Μίλτος Χρυσανθίδης. Καθιστοί χαμηλά, ο σολίστ και τραγουδιστής Γρηγόρης Βασίλας, ο Κακούργος, κι ο θρυλικός χορευτής και θαμώνας στο "Κακουργοδικείο", Στέλιος Σουλόπουλος

Ιούλιος του 2004. Στο πάλκο, ο Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Κακούργος, ο Θύμιος Στουραΐτης, η Λίλυ Ριτσώνη κι ο Μίλτος Χρυσανθίδης. Κάτω ο Στέλιος Σουλόπουλος.

Ιούλιος του 2004. Στο πάλκο, ο Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Κακούργος, ο Θύμιος Στουραΐτης, η Λίλυ Ριτσώνη κι ο Μίλτος Χρυσανθίδης.

Κάποιο καλοκαίρι στο "Κακουργοδικείο". Στο πάλκο, ξεχωρίζει ο Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Άλκης Μαύρος και η Λίλυ Ριτσώνη. Μπροστά θαμώνες του μαγαζιού χορεύουν χασάπικο, Δεξιά ο Στέλιος Σουλόπουλος.

Ο Παπαβασιλείου "Βλάχος" μπουζουκι, η Ράνια Γκικοπούλου(;) κιθάρα - τραγούδι, ο "Κακούργος" και ...;;

"Βάσανα!!.."

Ο Νικόλας ο "Κακούργος", με τον Γρηγόρη Βασίλα!

Μια βραδιά στον "Κακουργο" - 10 Ιουνίου το 2011. Γιάννης Παπαβασιλείου "Βλάχος", ο Μπάμπης Γκολές, ο Κακούργος και Τσεκουρας κιθάρα.

Βραδιά στον "Κακούργο" της 10 Ιουνίου το 2011, με Μπάμπη Γκολέ κ.α.. Κάτω ο Γιωργος Κορδας "Ζαν-Κορ" από Άμφισσα, με τον "Κακούργο".

Δίστομο, βραδιά αφιερωμένη στον Νίκο Παππά "Κακούργο" (2013;). *Φωτο/αρχειο Γιωργος Τροκας!

Ο Νίκολας "Κακούργος", η Ελευθερία Κουρλιά (κιθάρα - τραγούδι) και ο Γιάννης ''Βλάχος'' Παπαβασιλείου (μπουζούκι - τραγούδι).

Δίστομο, βραδιά αφιερωμένη στον Νίκο Παππά "Κακούργο" (2013;)

 Η Ελευθερία Κουρλιά με τον Νίκο Παππά "Κακούργο".

"Κακούργος", Ελευθερία Κουρλιά και ''Βλάχος''.

Βραδιά αφιερωμένη στον Νίκο Παππά "Κακούργο". 
*Φωτο/αρχειο Γιωργος Τροκας.

Δημήτρης Λίβανος, Λίλυ Ριτσώνη, Κακούργος

Η τελευταία εμφάνιση του "Κακούργου" στην Αθήνα, έγινε το Νοέμβριο του 2014 στο μαγαζί "Ο Άγγελος'', στα Εξάρχεια.

Το Νοέμβριο του 2014 στο μαγαζί "Ο Άγγελου'', στα Εξάρχεια. Κακούργος με Βλάχο και την παρέα τους.

Στο μαγαζί του "Άγγελου'', στα Εξάρχεια (2014)

Νίκος "Κακούργος".. ο ρεμπέτης!

"Βάσανα μωρέ!.."

"Κακούργος"

"Κακούργος" και Γρηγόρης Βασίλας!

Στην ταβέρνα του "Κακούργου".. με Γρηγόρης Βασίλας.

Βραδιά στον "Κακουργοδικείο", με Γρηγόρη Βασίλα, Λίλυ Ριτσώνη, Μίλτος Χρυσανθίδη (κιθάρα)..

Μίλτος Χρυσανθίδης (κιθάρα)

Γρηγόρης Βασίλας

" Τώρα!.. τώρα αρχίζει το πρόγραμμα!.. Έμπα του!!.. "

Ωπα - ώπα!..

- Πέρασες από Κακουργοδικείο σήμερα ;!; -

Αραχτοί στο μαγαζί του, ο Κακούργος και ο Γρηγόρης Βασίλας με τα τρίχορδα!.

Κακούργος και Γρηγόρης Βασίλας

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Νικόλα Κακούργο!

ΒΙΝΤΕΟ / ΜΟΥΣΙΚΗ ...

Μεσημέρι (2010) σε ουζερί στην Άμφισσα. Τραγούδι και μπουζουκι με τον αγαπημένο μας Νικόλα "Κακούργο"!. Μαζί του ο Θύμιος Μπάλιος και ο Φώτης Ντούβας με τα μπουζούκια τους!!!

Παλιό τραγούδι, πολίτικο, παραδοσιακό - πριν το 1922, Κωνσταντινούπολης

Τραγούδι & μπουζουκι (ταξιμι) Νίκος Παππάς (Κακούργος) από κασέτα...


Τραγούδι & μπουζουκι (ταξιμι) Νίκος Παππάς (Κακούργος) από κασέτα..

--> + Κακούργος εδώ / Music Playlist + <--

-----------------------------------------------------------------------------------------

Για την αναγνώριση της αξίας των εργατών της τέχνης!

Read More

Harry Lemonopoulos live on Broadway 1967 (Illya Darling) Λεμονόπουλος Χάρης (Βίντεο T.V)

Harry Lemonopoulos, Melina Mercouri, Titos Vandis and cast from the Broadway production of Illya Darling performing on the "Ed Sullivan Show" on CBS-TV in 30/4/1967...

Illya Darling is a musical with a book by Jules Dassin, music by Manos Hadjidakis, and lyrics by Joe Darion, based on Dassin's 1960 film Never on Sunday.
Illya Darling opened on Broadway at the Mark Hellinger Theater on April 11, 1967

Ντοκουμέντο του 1967, Αμερική, στο ιστορικό θέατρο του Μπρόντγουεϊ, ανεβαίνει το έργο «Illya Darling» (Ιλια Ντάρλινγκ). Ο τιτανομέγιστος Θεοχάρης Λεμονόπουλος παίζει μπουζούκι, η Μελίνα Μερκούρη χορεύει / τραγουδάει και ο Τίτος Βανδής τούς σιγοντάρει. Βίντεο από το αμερικάνικο τηλεοπτικό κανάλι CBS TV.  (δημοφιλή Δίκτυο, σε έγχρωμη μετάδοση!)

** ΦΩΤΟ/ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ Χ. ΛΕΜΟΝΟΠΟΥΛΟ, ΔΕΣ ΕΔΩ  http://mpouzouksides.blogspot.gr/2013/04/lemonopoulos-haris-1923.html <--
-

Read More

κέντρο Πίγκαλς «Pigals»

Κοσμική ταβέρνα "Πίγκαλ'ς", στην καρδιά της Αθήνας (γωνία Πατησίων).

Στην οδό Πατησίων 12, λίγο πιο πέρα από την Ομόνοια και από κάτω από το θρυλικό Κιν/φο «Ροζικλαίρ» (υπόγειο) υπήρχε η κοσμική ταβέρνα «Πίγκαλς», από το 1946 ως το 1955(;) περίπου.. Ένα πολύ μεγάλο κέντρο για την εποχή, ένα μαγαζί αριστοκρατικό, το πρώτο πολυτελείας μαγαζί του είδους.. Ιδιοκτήτης του νυχτερινού κέντρου ήταν ο Παναγιώτης Κόκκαλης (μετά το Πίγκαλς, άνοιξε το κέντρο Όαση). Η ονομασία του μαγαζιού "Πίγκαλ'ς", φαίνεται να βγήκε μέσα από την πλατεία της Γαλλίας «Πλας Πιγκάλ».

Από εδώ πέρασαν μερικοί κορυφαίοι συνθέτες, δεξιοτέχνες μουσικοί και τραγουδιστές του λαϊκού τραγουδιού όπως: Χιώτης, Μητσάκης, Περιστέρης, Μπινης, "Μπέμπης" Στεργιου, Χατζηχρήστος, Λεμονοπουλος, Βασιλης Βασιλειαδης, Βούλα Δερέμπεη (συνθέτης - πιανίστρια), Στέλλας Χασκίλ, Μαρίκα Νίνου, Πετσας, Γοζαδινος κ.α
*Εδω να αναφέρουμε, μια συνέντευξη του Χοντρονάκου στον Ν.Παπαδάκη και λέει: ".. Όταν απολύθηκα πήγα στο «Πίγκαλς», ήταν ο Παπαϊωάννου, Χιώτης, Μπέμπης, με είδε ο Τσιτσάνης κακοντυμένο, με πήγε μ' έντυσε, με χαρτζιλίκωσε, μου λέει: «Θα παίξεις εδώ», γιατί ήμουνα και καλό όργανο. Δούλεψα δύο-τρεις μήνες εκεί.. "
Στο μαγαζί ερχόντουσαν πολλοί επώνυμοι από τον καλλιτεχνικό & επιχειρηματικό κόσμο.. Γιάννης Βέλλας (συνθέτης του "ελαφρού" -του λεγόμενου- που έγραψε και αρκετά "αρχοντορεμπέτικα"), Ειρήνη Παππά και βάλε.. 
Η ηθοποιός διεθνούς φήμης (και ερμηνεύτρια) Ειρήνη Παππά, το 1948, είχε πρωτοεμφανιστει στην ταινία "Χαμένοι άγγελοι" (σε μουσική Γιάννη Βέλλα) και όπου ο Μανώλης Χιώτης πρωτοεμφανίζεται να παίζει το τρίχορδο μπουζούκι του, συνοδευόμενος από λαϊκή ορχήστρα! (άλλα ακούγεται και το τραγούδι «Ψαροπούλα» του Δημήτρη Γκόγκου ή Μπαγιαντέρα!).

Από το κέντρο αυτό αρχίζει η συμφιλίωση και η συνεργασία μοντέρνων και λαϊκών

Στο Πίγκαλς το 1946. όπου και πρωτοάνοιξε. είχε ορχήστρα του ελαφρού τραγουδιού (και ευρωπαϊκά τραγούδια).. όπως η συνθέτρια και τραγουδίστρια της ελληνικής ελαφράς μουσικής Ζαχά Νινή είχε εργαστεί στο Πιγκάλς. Το 1946 με το τραγούδι "Τηλεφώνησέ μου, πότε θα σε δω" (Συνθέτης: Ζαχαρόπουλος Κώστας / Στιχουργός: Κοφινιώτης Κώστας) το περιοδικό "Όλα τα Νέα Τραγούδια", τον Μάρτιο του 1946, γράφει:
«Η νέα επιτυχία της Νινής Ζαχά στο "Πιγκάλς"»

Ένα χρόνο αργότερα, το 1947, ο Χιώτης εγκαινιάζει έναν καινούργιο χώρο νυχτερινής διασκέδασης, εμφανώς διαφορετικό από τα μέχρι τότε μαγαζιά με μπουζούκια.
Ο Χιώτης οραματιζόταν να ανοίξει, να δημιουργήσει, ένα καλό νυχτερινό κέντρο, για διασκεδάσει χωρίς «παρατράγουδα» και να "προσελκύσει" την λεγόμενη "υψηλή κοινωνία" της Αθήνας, με γκαρσόνια και μετρ με παπιγιόν και τους μουσικούς του, με τις εξαιρετικές ικανότητες, να παίζουν το δημοφιλές ήχο!. Το όνειρο αυτό έγινε πραγματικότητα αρχικά στο Πιγκάλς. Το άνοιγμα αυτού του «κοσμοπολίτικου κέντρου" στην Αθήνα, με λαϊκά και μπουζούκι, θεωρείται ένα σημαντικό γεγονός στην ελληνική μουσική ιστορία. Όλη η αριστοκρατία της Αθήνας ερχόταν εκεί. Εκείνη ακριβώς την περίοδο ο αθηναϊκός τύπος τον αποκαλούσε: «οδηγό του μπουζουκιού στα σαλόνια».

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά αντίκριζες απέναντι στον τοίχο ένα πολύ περίεργο για την εποχή πάλκο. Είχε το σχήμα θαλάσσιας αχιβάδας!.
Πάνω σε ψάθινες καρέκλες κάθονταν με τα όργανα στα χέρια τους οι έξι «άσοι» της «Columbia» και της «His master’s voice», γνωστοί σε όλους από τις μεγάλες τους επιτυχίες: Χιώτης, Μητσάκης, Γκιζέλης, Σπαγγαδώρος, Κόμης, Γοζαδίνος και (το '48) η βασίλισσα του λαϊκού και μοντέρνου τραγουδιού Στέλλα*, πρωτοεμφανιζόμενη στην Αθήνα.

*Εδω θα κάνει τις εμφανίσεις της η Στέλλας Χασκίλ (Στέλλα Ιγεχασκέλ), γνωστή ως «Σαλονικιά». Ερμήνευσε από τα ωραιότερα ρεμπέτικα τραγούδια με τρόπο μοναδικό! (το 1946 είχε πρωτοεμφανιστεί και στη δισκογραφία, σε σύνθεση Γ.Λαυκα!).

«…στις γωνιές τα γνήσια λαϊκά παιδιά, οι λάτρεις του μπουζουκιού, απολαμβάνουν τις πενιές του Χιώτη και αφήνουν το κορμί τους να μιλήσει παθητικά, τεντώνονται ασίκικα τα πόδια τους σπάνε σε τσακίσματα και κάνουν μικρά βηματάκια, μετρημένα, όλο μεράκι, λες και κεντάνε στο πάτωμα…»
(από τον τύπο της εποχής) *Του μελετητή Σώτου Αλεξίου.

Το ηλεκτρικό μπουζούκι το 1947 στο "Πίγκαλς", είναι γεγονός!
Ο Μ. Χιώτης, πρωτοδοκίμασε το ηλεκτρικό μπουζούκι το 1947, στο Πίγκαλς! (χρησιμοποίησε ενισχυτή στο μπουζούκι, αφού άκουσε μια αμερικανική ηλεκτρική κιθάρα από ένα γαλλικό συγκρότημα που έπαιζε στο καμπαρέ «Ρίτζ», λίγο μετά την Απελευθέρωση). Γι' αυτή την περίοδο λέει σε συνέντευξη του στον δημοσιογράφο Δ.Π. Κωστελένο στο Περιοδικό "Πρώτο", Ιανουάριος 1961: «.. το 1947, όταν ακόμα δεν υπήρχε η ηλεκτρική κιθάρα, εγώ συστηματοποίησα στο κέντρο Πίγκαλς, όπου έπαιζα, το ηλεκτρικό μπουζούκι. Έρχονταν όλοι οι μπουζουξήδες να μ' ακούσουν. Είπαν τότε πολλά για μένα. Πολλοί με κατηγόρησαν. Από τους λίγους που παραδέχτηκαν τη δουλειά μου ήταν ο Τσιτσάνης. Ήταν από τότε και μέχρι σήμερα βετεράνος του μπουζουκιού. Γράψτε αυτό που θα σας πω, όπως σας το πω, γράψτε τον: Τσιτσάναρο!!...»

* Στο Πίγκαλς, (θα πούμε και πιο κάτω) έγινε και η πρώτη γνωριμία της (πολύ μικρής τότε) Μαίρης Λίντα, με τον άντρα που άλλαξε τη ζωή της. Την προσωπική και την επαγγελματική... τον μάγκα Μανώλη Χιώτη!

Μητσάκης, Χιώτης και το υπόλοιπο συγκρότημα, με φίλους στο Πίγκαλς. Με μπλουζάκια ασορτί η ορχήστρα, που μεριμνούσε ο Χιώτης για να είναι στην πένα στο πάλκο!.

Χιώτης-Μητσάκης: αριστοκρατική φινέτσα!, κομψά ντυσίματα!
Ιστορική έχει μείνει η σύμπραξή του Γιώργου Μητσάκη με τον Μανώλη Χιώτη στο Πίγκαλς (1947 με τέλη '49), όπου οι δυο τους συναγωνίζονταν σε κομψότητα και αρχοντιά, μαγεύοντας το κοινό!. Ο ίδιος ο Μητσάκης ταπεινά θα δηλώσει: «Η μόνη μου επιτυχία στο πάλκο ήταν με το Χιώτη στο Πίγκαλς». Ο Χιώτης και ο Μητσάκης ήταν οι πρώτοι που το 1947 επέβαλαν το άψογο ντύσιμο στο πάλκο. Φίλοι στενοί και συνεργάτες.

Στο πάλκο, ο Χιώτης κοιτάει το τρίχορδο του, Μπέμπης και Μπίνης αραχτοί στο πιάνο. Πίσω ξεχωρίζει η αχιβάδα. (Πίγκαλς 1950-'53)

Ιστορικές δεξιοτεχνικές "κόντρες" ταχύτητας!..

Ιστορική έχει μείνει και η σύμπραξή του Χιώτη με τον Μπέμπη. Ο Δημήτρης Στεργίου ή Μπέμπης είναι ίσως ο μόνος μπουζουξής που μπορεί να συγκριθεί στην δεξιοτεχνία με τον "βαρόνο του μπουζουκιού" Χιώτη. Στο "Πίγκαλς", το 1950-'53, θα μείνουν ιστορικές οι "κόντρες" ταχύτητας που έκαναν μεταξύ τους, στο μπουζούκι και την κιθάρα!.

Η εξαμελής ορχήστρα του «Pigals» (με τα ίδια σακάκια). Από δεξιά: Μπίνης, Χιώτης, από πάνω του ο Μπέμπης, με παπιγιόν ο μετρ του μαγαζιού. Αυτός που κρατάει το μπουζούκι να είναι ο ιδιοκτήτης του κέντρου Παναγιώτης Κόκκαλης;. Ο Γιώργος Γοζαδίνος στην κιθάρα, Απόστολος Χρυσούλης με το βιολί και ο Κωστας Μπογδάνος στο πιάνο. (1950 - '53)

Εκεί η Μαρίκα Νίνου θα κάνει το νούμερο της με τον άντρα της και το μικρό γιο τους ως «Δυόμισι Νίνο» αλλά θα αποδώσει και μόνη της τις πρώτες μπριόζικες ερμηνείες της!. Στο Πιγκάλς ξημεροβραδιαζόταν η Μαρίκα Νινου, είχε πάντα το μυαλό της στο τραγούδι και τη καλύτερο το να είσαι δίπλα στον Μανώλη Χιώτη και στον Γιώργο Μητσάκη. Η Μαρίκα θέλει να ανέβει στο πάλκο, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο. Ο Μητσάκης θυμάται ότι μετά την παράσταση τους από κάποιο κοντινό θέατρο πήγαν με το "Δυόμιση Νίνο" στο "Πίγκαλς" και τον παρακάλεσε : "Καλέ κύριε Μητσάκη, πες και στον κύριο Χιώτη να βγω να πω κι εγώ ένα τραγουδάκι". λέει ένα βράδυ όλο νάζι στον Γιώργο Μητσάκη και εκείνος της κάνει το χατίρι. ''Ρε Μανώλη, ας την αφήσουμε, που ’μαστε κουρασμένοι, να πει τίποτα κι αυτή.'' προτείνει ο Μητσάκης στον Χιώτη. ''Α, μωρή πουτάνα. Τι να βγει να πει;'' λέει ο Χιώτης και η Μαρίκα Νίνου κάνει το ντεμπούτο της στη σκηνή του Πιγκάλς. Με τα τραγούδια του Χιώτη, το "Ώρες σε κρυφοκοιτάζω" και "Θα σου πω το μυστικό μου" έκανε και την πρώτη της ηχογράφηση, τον Ιούνιο του 1948. 
Τους αφήνει γρήγορα για χάρη στου Στελλάκη Περπινιάδη τον Οκτώβριο του 1948, την κάνει βασική τραγουδίστρια στο οικογενειακό κέντρο "Φλώριδα" της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, μαθαίνει τα μυστικά του τραγουδιού και καθιερώνεται στη νύχτα της Αθήνας! και στην συνέχεια, το 1949, γίνετε η ''μούσα'' του Βασίλη Τσιτσάνη!)

Στην αυτοβιογραφία του ο Γίωργος Μητσάκης λέει:
«Τα χρόνια αυτά, 1946, ’47, ’48 είναι τα πιο παραγωγικά χρόνια. Έγραψα πάρα πολλά τραγούδια τότε. Το ’47, ’48 ειδικά. Το Λαγό, το Φανταράκι*, τα Δαχτυλίδια, Όσο βαριά είναι τα σίδερα, Κάτω από το σβηστό φανάρι, Για μένα μη ρωτάς, Δεν είμαι εγώ ο Γιώργος σου, ο Ναύτης.. κι άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι τώρα. Στο Πίγκαλς, λοιπόν, για να γυρίσουμε πάλι πίσω, περάσαμε δύο πολύ ωραία χρόνια με το Μανώλη το Χιώτη. Στις αρχές του 1947 εγώ είχα γράψει το "Συννέφιασε ο ουρανός". Μεγάλη επιτυχία. Είχε γίνει μεγάλος ντόρος εκείνο τον καιρό μ’ αυτό το τραγούδι. Αφού το είχε ακούσει ο Τσιτσάνης και μου είπε πονηρά: «Τι’ναι "κιο" το τραγούδι, ρε;», πίσω είχα το "Υπόφερα για σένα τόσο". Στο Πιγκάλς ερχόταν πραγματικά πολύ καλός κόσμος. Γνωστοί Aθηναίοι, γνωστές Aθnναίες, ήτανε το πιο κοσμικό μαγαζί του καιρού. Κι από γκόμενες, άλλο τίποτα εκεί πέρα. Οι μισές ριχνόντουσαν στο Χιώτη και οι άλλες μισές σε μένα -και πολλές επώνυμες Αθηναίες για να μη σου λέω ονόματα. Θυμάμαι όμως μια φορά που τηv πάτησα κι αυτό δε θα το ξεχάσω ποτέ. Ερχόταν λοιπόν κάποια βράδυα ένας δικηγόρος με μια ωραία κοπέλα. Θα σου πω το όνομά τnς αλλά μην το γράψεις. Κουβαρντάς, γλεντζές ήταν ο κύριος. Η γκόμενά του κάποτε μου τά 'ριξε. Ε, εγώ δεν ήθελα και πολύ, νέος ήμουνα, δεν το σκεφτόμουνα. Κανονίσαμε, βγήκαμε. Είχε ένα κορμί να γλείφεις τα δά­χτυλά σου και να τα μασάς. Ο δικηγόρος χάθηκε μετά από αυτό, όπως κι εκείνη. Ύστερα από πολύ καιρό φάνnκε στο μαγαζί, σοβαρός αλλά ήρθε μόνος του. Τον είδα και τον πλησίασα. Τι κάνετε κύριε τάδε, του λέω. Καιρό έχουμε να σας δούμε. Τι να κάνω, ρε Mητσάκn, μου είπε σκεφτικός. Εσύ είχες όλες τις γυναίκες, εδώ πέρα, με τη δικιά μου βρήκες να πας; Δεν σου φτάνανε οι άλλες; Ντράπnκα, έσκυψα το κεφά­λι και έφυγα χωρίς να πω τίποτα..».

Αφήγηση από τον Τακη Μπινη, από το βιβλίο "μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ".
«.. Από το 1949-'50 αρχίζουν όλοι να ψάχνουν για γυναικα (στο πάλκο). Παιρνουμε εμεις στο "Πιγκαλς" της οδου Πατησιων, τη Στελλα Χασκιλ, περνει ο Παπαιωαννου τη Ρενα Νταλια και ο Μητσακης την Αννα Χρυσαφη. Ετσι αρχιζουν οι γυναικες στα συγκροτήματα να ειναι πια απαραίτητες.
Ηταν σωστη αυτη η ενεργεια, που εγινε οπως λενε μαλλον με πρωτοβουλια του Τσιτσανη, γιατι εσπασε η μονοτονια που ο κοσμος εβλεπε σκετους ανδρες και τα συγκροτηματα ητανε τωρα πιο ευχαριστα. Γιατι η τραγουδιστρια εσπαγε και κανενα χαμογελο, ενω ολοι εμεις ημασταν σοβαροι και μαλλον βλοσυροι. Ετσι, με αυτον τον τροπο αρχισαν να μπαινουν καλες γυναικες και σωστες οικογενειες, μαζι με τα παιδια τους στα μεχρι τωρα κακοχαρακτηρισμενα μπουζουξιδικα.
Με τον Μανωλη Χιωτη, την εποχη που ανεβηκαν γυναικες στα παλκα ειχαμε παρει στο "Πιγκαλς" τη Στελλα Χασκιλ, τη μεγαλυτερη τραγουδιστρια του ελληνικου τραγουδιου (Σεβαστη Παπαδοπουλου) ηταν το κανονικο της ονομα, που ειχε ερθει τοτε νεαρη απο τη Θεσσαλονικη.
Στο μαγαζι, ο Χιωτης το ειχε κανονισει να ερθει. Στη μεση της σεζον την πηραμε, δεν υπαρχει μεχρι τοτε γυναικα. Υπαρχει η Μαιρη Λιντα, σαν "Αστρο της Αιγυπτου"*, υπαρχει και η Μαρουσκα, αλλα μοντερνα τραγουδιστρια, στο ευρωπαικο Βισβαρδης και Μαρουσκα. Εφερε και σαν ατραξιον ο Κοκκαλης απο την Κωνσταντινουπολη, ενα Τουρκο πατερα με δυο κορες και μια μικροορχηστρα τουρκικη, αλλα μεινανε για λιγο διαστημα, και αποφασιζουμε και περνουμε μια γυναικα μονιμη κι ετσι ηρθε η Χασκιλ. Η Χασκιλ εμεινε μαζι μας εκεινη τη μιση σεζον. Ηρθε στη μεση της σεζον και εμεινε ως το τελος. Μετα πηραμε τη Σεβας Χανουμ*, για το καλοκαιρι στην 'Οαση"..».
*Ο ιδιοκτήτης του κέντρου Παναγιώτης Κόκκαλης μετά το Πίγκαλς, άνοιξε το κέντρο Όαση (αυτό στο Αιγάλεω όμως;;.. που είχε δουλέψει και ο Θόδωρος Πολυκανδριώτης;).
*Τον πρώτο της δίσκο (ηχογράφηση) η Σεβάς Χανούμ τον έκανε το 1950 συνοδεύοντας τον Τάκη Μπίνη στο τραγούδι «Όμορφη Πειραιώτισσα»

Πίγκαλς, 1950 - '54. Οδυσσέας Κόμης ο ντράμερ και πίσω του ο Τακης Μπινης, δείχνει στο φακό το περίφημο μπουζούκι!
«τζαζ», έλεγαν εκείνη την εποχή τη ντραμς! «τζαζίστας - ντραμίστας». (Φωτο από το βιβλίο: Τακης Μπινης "μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ" Iωάννας Kλειάσιου Οκτώβρης 2002)

Στο πάλκο του Πίγκαλς με το σχήμα θαλάσσιας αχιβάδας!, ο Τακης Μπινης κανει τον «τζαζίστα».

Φωτογραφίζοντας το ελληνικό τραγούδι στο Πιγκάλς!
Απο τις σελίδες του λευκώματος του φωτογράφου Τάκη Πανανίδη (1935-2010). Η πρώτη του δουλειά του ανατέθηκε όταν τον κάλεσαν να φωτογραφίσει το γλέντι που είχε οργανώσει ο Παναθηναϊκός στο κέντρο «Πιγκάλς» για την κατάκτηση του Κυπέλλου του 1955(;) και λέει:
«Ξεκίνησα με την αγωνία του πρωτάρη, την καινούργια μηχανή του Φλώρου, με μισό δωδεκάρι φιλμ μέσα και άλλο ολόκληρο για παν ενδεχόμενο.. » αναφέρει ο ίδιος μέσα από τις σελίδες του λευκώματος. «Αυτούς που δεν γνώριζα και σύντομα θα ανακάλυπτα ήταν οι καλλιτέχνες του κέντρου. Επικεφαλής ήταν ο Μανώλης Χιώτης και τραγουδούσαν ο Τάκης Μπίνης και η Στέλλα Χασκίλ» θα συνεχίσει ο ίδιος, δίχως να μπορεί να κρύψει τον ενθουσιασμό που του γεννά το μοναδικό παίξιμο του Χιώτη. Ηταν τόση η λαχτάρα του να φωτογραφίσει τον δεξιοτέχνη επί το έργον, που σχεδόν ξέχασε τον σκοπό για τον οποίο είχε φτάσει εκεί: να τραβήξει την κυπελλούχο ομάδα. Φυσικά, η κατσάδα που τον περίμενε, γυρνώντας πίσω στη δουλειά του, ήταν μεγάλη. Ομως, οι φωτογραφίες άρεσαν στον Μανώλη Χιώτη, ο οποίος τελικά τις αγόρασε «επιβραβεύοντας» τον Πανανίδη. Αυτή ήταν γι' αυτόν η πρώτη επαγγελματική επιτυχία μιας μακράς φωτογραφικής καριέρας...
(Χάρη στο ταλέντο του αλλά και τον αυθορμητισμό του κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του παραγωγού και επιχειρηματία Τάκη Λαμπρόπουλου, που είχε αναλάβει το 1958 τη δισκογραφική Columbia, και να γίνει ο επίσημος φωτογράφος της εταιρίας). πηγή

Τα φανταράκια γεμίζουν το Πίγκαλς!.. και άλλες ιστορίες τις εποχής εκείνης!
*Του μελετητή Σώτου Αλεξίου. Άρθρο: "Το αγαπημένο σας κέντρο Πίγκαλς", περιοδικό ΟΑΣΙΣ, τεύχος 5 (Ιανουάριος 2009)
Πριν από κάμποσα χρόνια συνάντησα τον Γ. Καραφύλλη, τον επονομαζόμενο και «Μακαρόνα» λόγω του ύψος του. Υπηρέτησε τη θητεία του ως τσολιάς στα ανάκτορα. Μπατζανάκης του Χρήστου Τσιτσάνη(!) από την Καλαμπάκα. Μιλήσαμε για το ρεμπέτικο, για τον Τσιτσάνη αλλά και για τα χρόνια της θητείας του στην Αθήνα.
«Υπηρέτησα τη θητεία μου ως τσολιάς στα ανάκτορα. Όταν βγήκε Το φανταράκι (1947) του Μητσάκη έγινε το αγαπημένο τραγούδι όλων των φαντάρων και εμείς από τη μια στιγμή στην άλλη το επίκεντρο των κοριτσιών που δούλευαν στα πλούσια σπίτια της περιοχής του Κολωνακίου. Εγώ με την παρέα μου, άλλα φαντάρια, πατριωτάκια, κάθε φορά που είχαμε έξοδο πηγαίναμε στο Πίγκαλς, σε ένα κέντρο στην οδό Πατησίων, όπου τραγουδούσε ο Μητσάκης. Εμείς βέβαια προτιμούσαμε τον Τσιτσάνη που ήταν και πατριώτης μας και μας κέρναγε και κανένα ποτό, αλλά πηγαίναμε στον Μητσάκη για να ακούσουμε "Το φανταράκι"!!!.

"Το φανταράκι απόψε πάλι / έχει μεράκια και τα ’χει πιει,
γιατί έχει μέρες να πάει γράμμα / από το κορίτσι του και ανησυχεί"

Το μαγαζί ήταν γεμάτο από λογιών λογιών κόσμο, αλλά τα πίσω τραπέζια ήταν σχεδόν γεμάτα από φαντάρια.

 Την ίδια εποχή, λίγο πιο πέρα, κοντά στο Σινέ Ριβολί, η Μαρίκα Νίνου με τον άνδρα της και τον γιο της κάνανε ένα ακροβατικό νούμερο στο Θέατρο του Στρατιώτη.
Η Μαρίκα έκανε και ένα χορευτικό που της έπαιζε ο άντρας της στο τουμπελέκι. Στην ουσία, τίποτα το σπουδαίο. Ψόφια πράγματα. Μόλις και μετά βίας έβγαινε το μεροκάματο, και από υπόληψη μηδέν.
Έτσι όπως ήταν τα πράγματα, η Μαρίκα δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένη με τον τρόπο που εξελισσόταν η δουλειά της. Κατάλαβε ότι το ψωμί και η δόξα δεν ήταν στα ακροβατικά αλλά στα μπουζούκια. Προσπαθούσε να βρει τον τρόπο να μπει στα λαϊκά μαγαζιά ως τραγουδίστρια. Παρακάλαγε τον Μητσάκη να την αφήνει να λέει ένα-δυο τραγούδια. Του Χιώτη δεν του άρεσαν τέτοιες παρεμβάσεις στη δουλειά του, την στραβοκοίταζε. Δεν του άρεσε ο τρόπος που κινιότανε όταν τραγουδούσε. Ο Χιώτης είχε μάτια μόνο για τη μικρούλα λουλουδού, που καμμιά φορά της έπαιζε κανένα σόλο οριεντάλ με το μπουζούκι του για να χορεύει.
Το κοριτσάκι αυτό που πάντα το συνόδευε η μητέρα του ήταν η Μαίρη Λίντα, η οποία έγινε αργότερα η μούσα των μεγάλων επιτυχιών, στη δισκογραφία και στα μαγαζιά, και μετά η σύντροφος της ζωής του.
Η Μαρίκα χάθηκε για λίγο από το Πίγκαλς και άρχισε να εμφανίζεται στην κοσμική ταβέρνα Φλώριδα (στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, εκεί που είναι σήμερα το Hotel Park) με τον Στελλάκη, τον Χατζηχρήστο και τον Γενίτσαρη, που στις αρχές του 1949 αποχώρησε από το σχήμα. Στο τέλος αυτού του χρόνου (4 Δεκεμβρίου 1949) η Μαρίκα αντάμωσε με τον Βασίλη Τσιτσάνη και είναι γνωστή η πορεία της και του ξακουστού αυτού ντουέτου. Ίσως για το ντουέτο αυτό και την παράξενη πορεία του να αναφερθούμε κάποια άλλη φορά.
Εν τω μεταξύ, ο Μητσάκης τα βρήκε με την Στέλλα Χασκίλ και στις 30 Σεπτεμβρίου 1950 έφυγε από το Πίγκαλς για να εμφανιστεί στου Τζίμη του Χονδρού.
Ο Χιώτης έμεινε τη χειμερινή σεζόν του 1950 στο Πίγκαλς χωρίς γυναίκα. Όμως, τη χειμερινή σεζόν 1951-1952 η Στέλλα Χασκίλ άφησε τον Μητσάκη για να έρθει κοντά του. Το συγκρότημα αποτελείτο από τους Χιώτη, Βισβάρδη, Γοζαδίνο, Μπίνη, Στρατούλη. Βιολί έπαιζε ο Ξύνδας. 
Τον Οκτώβριο του 1952 ο Χιώτης βρίσκεται Στη γωνιά της Αθήνας. Το Πίγκάλς μετά και την αποχώρησή του άρχισε σιγά σιγά να φθίνει ώσπου… χάθηκε.
Μένει σε ’μάς σαν ένα μυθικό όνομα, μια στερητική νοσταλγία, γιατί από εκεί πέρασαν ο Μανώλης Χιώτης, ο Γιώργος Μητσάκης, η Στέλλα Χασκίλ, ο Τάκης Μπίνης, ο Απόστολος Χατζηχρήστος και άλλοι, και γιατί η νοσταλγία μιας εποχής μέσα στην παρακμή που περνάμε και οι δυσκολίες σκεπάζονται από την αύρα που μας άφησαν αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα γεγονότα. Και είναι, στο τέλος, αυτός ο θαυμασμός μας για το πρω-τότυπο έργο που δημιούργησαν κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες. Όσο για μένα, σφίγγεται η καρδιά μου όταν αναλογίζομαι τα βάσανα που πέρασαν όλοι αυτοί για να έρθει σε ’μάς ένα τέτοιο έργο..»

Ένας ναύτης/φαντάρος χορεύει ζεϊμπέκικο στο Πίγκαλς (1950 και μετά..), με την ορχήστρα του Χιώτη, με ηλεκτρικά μπουζούκια!. Ξεχωρίζει ο Μπίνης να το "λέει" με το μικρόφωνο και στην κιθάρα ο βιολιστής Ανδρέας Ξήντας. Στο φόντο διακρίνεται το υπερπολυτελές και φαντασμαγορικό πάλκο-αχιβάδα.(Φωτο από το βιβλίο: Τακης Μπινης "μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ" Iωάννας Kλειάσιου Οκτώβρης 2002)

Ποιο να είναι άραγε το κοριτσάκι που μισό ξεχωρίζει στην άκρη του πάλκου;.. Ίσως η Μαιρη Λιντα, που εμφανιζόταν σαν το εξαίρετο ταλέντο "Άστρο της Αιγύπτου", σε μοντέρνα τραγουδάκια (του Χιώτη) και χορούς.

Η Μαίρη Λίντα σε ηλικία 9-10 ετών έπεισε τους γονείς της να διαγωνιστεί στα ταλέντα του Ορέστη Λάσκου (1907-1992 ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ποιητής και θεατρικός επιχειρηματίας), που γίνονταν κάθε Σάββατο στο Αλκαζάρ. Η μητέρα της την είχε ντύσει με ένα τούλινο κοστούμι μπαλαρίνας που της είχε ράψει μόνη της. Η νεαρή τραγουδίστρια χωρίς ίχνος άγχους, ανέβηκε στη σκηνή έτοιμη να δείξει σε όλους το ταλέντο της.. και ο κόσμος την αποθέωσε.. Από την επόμενη ημέρα έπιασε δουλειά σαν τραγουδίστρια σε θέατρα κερδίζοντας το πρώτο της μεροκάματο.. (παράλληλα σπούδαζε χορό στη σχολή Μοριάνωφ, το σχολείο δεν το τέλειωσε).  

Μαιρη Λιντα

Λίγο καιρό αργότερα, (1949) στο νυχτερινό κέντρο "Pigals" όπου θα εμφανιζόταν, πρωτογνώρισε τον άντρα που θα άλλαζε τη ζωή της. Τον Μανώλη Χιώτη!!.. πηγή

- Μαίρη Λίντα: «Εγώ ήμουν το κοριτσάκι, η ατραξιόν».

*Το 1953 ηχογραφήθηκε η σύνθεση του Κώστα Καπλάνη (στίχοι Κ. Μανεση) με τίτλο "Ήρθε ο χειμώνας" που το ερμηνεύουν η Μαίρη Λίντα, με δεύτερη φωνή τον μπουζουξή Φώτη Δούση. Έτσι, η Μαίρη Λίντα κάνει την πρώτη της ηχογράφηση!.

(1949-΄50) Διαφημιστικό του κέντρου "Πίγκαλς" (από εφημερίδα).
Λαϊκή Μουσική με το συγκρότημα του Μοντέρνου Λαϊκού Συνθέτη Μανώλη Χιώτη. Παρουσιάζει επίσης σε μοντέρνα τραγουδάκια (του Χιώτη) και χορούς το εξαιρετικό ταλέντο "Άστρο της Αιγύπτου" (Μαίρη Λίντα) και τον γνωστό τραγουδιστή Τώνυ Τέρρυ (♫♪)

1952-'53. Ο Χιώτης, με την Ζωή Νάχη σε μια σκηνή του έργου "Μητέρα στο βούρκο" (προβλήθηκε το 1954).

<-- ΚΑΤΑΖΗΤΕΙΤΑΙ.. Η ΤΑΙΝΙΑ!!..

«Από αύριον Δευτέρα 1 Μαρτίου 1954» Διαφημιστικό πρόγραμμα του κινηματογράφου "Αλάμπρα" (στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου!) για την ταινία του Γ. Καρύδη "Μητέρα στο βούρκο" (ταινία του 1953 / Μουσ. Γιάννης Βέλλας)
Παίζει το συγκρότημα Μανώλη Χιώτη και ακούγονται τα τραγούδια «Το μονοπάτι πήρες το κακό» και «Δεν μου δίνεις σημασία».

«Εἰς την ταινία αυτήν θ' ακούσετε τα άφθαστα και γνωστά ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΑ του ΧΙΩΤΗ στα τελευταία τους τραγούδια»

Απ' ότι βλέπουμε και στο διαφημιστικό, φαίνεται να γυρίστηκαν σκηνές της ταινιας στο κέντρο Πίγκαλς (με την αχιβάδα).

*Ελληνικοί ήταν και οι περισσότεροι κινηματογράφοι της Αλεξάνδρειας την εποχή εκείνην..

Στο πάλκο του «Pigals», σε σχήμα θαλάσσιας αχιβάδας!. Τάκης Μπίνης, Σπύρος Περιστέρης, Μανώλης Χιώτης και Γιώργος Γοζαδίνος. Βγάζουν τη γλώσσα, κάνουν γκριμάτσες και κοροϊδεύονται στον φωτογραφικό φακό!..
(Φωτο από το βιβλίο: Τακης Μπινης "μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ" Iωάννας Kλειάσιου Οκτώβρης 2002)

"Ρεκλάμες" από εφημερίδα της εποχής. Δυο διαφημιστικά (ρεκλάμα, όπως την έλεγαν τότε) του κέντρου "Πίγκαλς". -Αριστερά του 1948 περίπου.. «Θα ακούσετε τους 6 ΑΣΣΟΥΣ του λαϊκού και μοντέρνου τραγουδιού: Χιώτης, Μητσάκης, Γκιζέλης, Σπαγγαδώρος, Κόμης, Γοζαδίνος. Μαζί τους και η Στέλλα Χασκίλ». -Δεξιά ρεκλάμα του 1950 με το συγκρότημα Μανώλη Χιώτη (Μπίνης, Στέλλα Χασκίλ, Γοζαδίνος+) στα νέα μεγάλα σουξέ «Τακα-τακα τα πεταλάκια» και «Ντιντήδες οι μοντέρνοι» (σε στίχους: Νίκος Ρούτσος). Επίσης και ο δημοφιλής Μητσάρας (του θεάτρου, ηθοποιός - σόουμαν)

Τετάρτη 3 Νοεμβρίου 1948 κοσμική ταβέρνα ΠΙΓΚΑΛΣ.
Χιώτης, Μητσάκης, Στέλλα Χασκίλ ..

1948 / ΠΙΓΚΑΛ'Σ

27 Νοέμβρη 1949. Οι ρεμπέτες στο θέατρον ''Κεντρικόν"

(Φωτο πάνω) Στις 27 Νοέμβρη 1949 ο Κώστας Κοφινιώτης διοργανώνει μουσικό πρωινό στο "Κεντρικόν", όπου συμμετέχουν 5 μεγάλα λαϊκά μουσικά συγκροτήματα της εποχής! (αναφέρονται και τα μαγαζιά που δούλευαν εκείνο το διάστημα!). Προλογίζει ο "μουσικός κριτικός" Μάνος Χατζιδάκις και παρουσιάζει ο Ίκαρος, ενώ στο τέλος οι θεατές ψηφίζουν τα 2 πρώτα τραγούδια!. (κέρδισε ο Τσιτσάνης με Νίνου).
Λαϊκό μουσικό πρωινό στο θέατρον ''Κεντρικόν'', την Κυριακή 27 Νοεμβρίου 1949, ''κόσμος και ντουνιάς'' πάει κι έρχεται με ένα στόχο: το λαϊκό τραγούδι και τα όργανα αυτού τού είδους να μπουν στην συνείδηση τού κόσμου, κάτι που τελικά θα γίνει πράξη τα επόμενα χρόνια, μιάς και.. **..ο Μάνος Χατζιδάκις έκανε την διάλεξη, ο Εμμανουήλ Χιώτης με τις πρωτοποριακές ιδέες του και την ενδυματολογική συμπεριφορά του - (μαζί τον Γιώργο Μητσάκη) από το κέντρο «Πίγκαλς», ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου, ο Απόστολος Χατζηχρήστος, ο Σπύρος Περιστέρης - (με το μουσικό '' έργο '' τους), ο Στέλιος Μακρυδάκης με το μπουζούκι του, ο Πρόδρομος Τσαουσάκης, η Μπελλου και πολλοί άλλοι..

Διαφημιστικό 1950. Κέντρο «Πίγκαλς» με Χιώτη, Μπέμπη, Μπίνη, Γοζαδινο, Χρυσούλης, Μπογδάνος κ.α!

Με τους Άσσους των μεγάλων επιτυχιών των δίσκων γραμ/νων.

Ο Χιώτης τραγουδάει, ο Μπέμπης τον συνοδεύει στο μπουζούκι, ο Μπίνης μπαγλαμά, Γοζαδινος κιθάρα (μπροστά) κ.α (PIGAL'S)

Χιώτης, Μπίνης τραγουδούν ντουέτο. Γοζαδίνος ο κιθαριστας (δίπλα στον Χιώτη), στην αλλη κιθάρα ο βιολιστής Ανδρέας Ξήντας, Νικος Γκιζελης ο πιανίστας(;), Κομης ο ντράμερ, Χρυσούλης στο βιολί(;).. Μπροστά από το πάλκο τα αναλόγια για παρτιτούρες - μιάς και οι προηγούμενοι συνεργάτες διάβαζαν όλοι μουσική - σχηματίζουν τη λέξη "Πίγκαλς".

1950-'51 "PIGAL'S". Ο θρύλος του μπουζουκιού Δημητρης Στεργιου 'η Μπεμπης, μαζί με τον Τακη Μπινη, τον μεγαλο Αποστολο Χατζηχρηστο, ακορντεόν ο νεοεμφανιζόμενος και αργότερα πολυγραφότατος Βασίλης Βασιλειάδης, κιθάρα ο Φώτης Μιχαλόπουλος (αδερφός του Πάνου!). Μόλις είχε φύγει ο Χιωτης από το μαγαζί, όμως 1 χρόνο αργότερα ξαναγυρίζει..
"Δεν μας φόβισε η απουσία του Χιώτη, γιατί ήταν μαζί μας ο καταπληκτικός Μπέμπης" λεει ο Τακης Μπινης στην Iωάννα Kλειάσιου Οκτώβρης 2002.

Μπινης, Στέλλα Χασκίλ, Χιώτης. (1950-'53). Πίσω, στην κιθάρα ο βιολιστής Ανδρέας Ξήντας -που ο αδελφός του ήταν το ντουέτο του Γιάννη Γούναρη- και
στο πιάνο ο Τάκης Στρατούλης.

Μητσάκης, Στέλλα Χασκίλ, Χιώτης (1948-'49) Ντύσιμο..!

ΤΕΛΟΣ ...

Read More